1976-1980
 
Η ανάγκη δημιουργίας μαζικών κομμάτων αρχών στο χώρο του Κέντρου, για την αποτροπή της πόλωσης και για την εμπέδωση συνθηκών ενεργότερης συμμετοχής των πολιτών στις διαδικασίες και στα κέντρα αποφάσεων, ήταν ο λόγος της ανάμειξης στην πολιτική. Το θέμα αυτό αποτελούσε και βασικό άξονα, άρθρων, αναλύσεων και διαλέξεων μέσα από τα οποία γνωρίστηκε με αρκετούς άλλους που είχαν τους ίδιους προβληματισμούς. Στα πλαίσια των επαφών με την πολιτική ηγεσία υπό την ιδιότητα του Βοηθού και αργότερα Αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Κύπρος», και λόγω της ταυτότητας θέσεων στο Κυπριακό με τον αείμνηστο Σπύρο Κυπριανού, συνεργάζεται μαζί του στην προετοιμασία της ίδρυσης της Δημοκρατικής Παράταξης (αργότερα ΔΗΚΟ).

Με την ίδρυση του κόμματος στις 12 Μαΐου 1976, εντάσσονται μαζί του και ομάδα πολιτικών φίλων - συνεργατών στην εφημερίδα «Κύπρος» με τους οποίους είχε τους ίδιους προβληματισμούς και ανησυχίες. Ανάμεσά τους, ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, ο Πολύβιος Κόλοκος, ο Κρίνος Μακρίδης και άλλοι. Ανάλαβε το Γραφείο Τύπου του Κόμματος και πήρε ενεργό μέρος στην επεξεργασία με άλλους συνεργάτες του κ. Κυπριανού της Ιδρυτικής Διακήρυξης και του πρώτου καταστατικού του κόμματος.

Η ίδρυση του κόμματος, είχε αποφασιστεί από τον Μακάριο ενόψει των πρώτων εκλογών μετά το πραξικόπημα και την εισβολή και εξ αφορμής της κρίσης που δημιουργήθηκε τότε με την μυστική συμφωνία Κληρίδη - Ντενκτάς για την ανταλλαγή προτάσεων για τη λύση του Κυπριακού. Για το θέμα της μυστικής συμφωνίας Κληρίδη - Ντενκτάς και το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κόμματος υπό τον Σπύρο Κυπριανού, είχε τον Μάρτιο του 1976, ιδιαίτερη συνάντηση με τον Μακάριο, στον οποίο ανάλυσε και τους προβληματισμούς του για τη σημασία ίδρυσης κόμματος αρχών και όχι ενός νέου συνονθυλεύματος παραγόντων.

Ο στόχος, βέβαια, των παρασκηνιακών διεργασιών, ήταν απλώς η αλλαγή σκηνικού στη Βουλή με την εκλογή του Σπύρου Κυπριανού σε αντικατάσταση του Γλαύκου Κληρίδη. Βασικοί πυλώνες της ίδρυσης του κόμματος ήταν η εκκλησία και ο συνεργατισμός. Οι εκλογές διεκδικήθηκαν με την συνεργασία με το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ και με τους Τάσσο Παπαδόπουλλο και Χριστόφορο Χριστοφίδη σαν ανεξάρτητους στη Λευκωσία και Λάρνακα αντίστοιχα. Λόγω του πλειοψηφικού συστήματος που ίσχυε τότε εξελέγησαν όλοι οι βουλευτές της συνεργασίας και αποκλείστηκε ο Δημοκρατικό Συναγερμός που ιδρύθηκε από τον Γλαύκο Κληρίδη.

Ανάμεσα στους εκλεγέντες Βουλευτές ήταν και ο Λεόντιος Ιεροδιακόνου, ο οποίος ήταν ο μόνος που δεν προερχόταν από τους παρασκηνιακούς πυλώνες του κόμματος. Η προσπάθεια καθιέρωσης δημοκρατικών διαδικασιών, της αρχής της ενεργότερης ανάμειξης των μελών στις διαδικασίες και τα κέντρα αποφάσεων και γενικά της δημιουργίας ενός σύγχρονου πολιτικού κόμματος και όχι ακόμα ενός νέου συνονθυλεύματος παραγόντων και προσωπικοτήτων, οδήγησε σε σύγκρουση με άλλα στελέχη τα οποία προερχόντουσαν από το παρασκήνιο του κόμματος.

Στις 12 Ιουλίου του 1977, με σχετικό σημείωμα που επιδόθηκε στον Πρόεδρο Κυπριανού, αποχωρεί από το κόμμα μαζί με τον Λεόντιο Ιεροδιακόνου, τον Πολύβιο Κόλοκο και τον Ανδρέα Μολέσκυ. Αργότερα ο Ιεροδιακόνου εντάχθηκε στον ΔΗΣΥ.

1980 - 1997

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1980 πρωτοστατεί στην ίδρυση της Φιλελεύθερης Ένωσης Κέντρου, μαζί με τους Κρίνο Μακρίδη, Πολύβιο Κόλοκο, Χαράλαμπο Αλευρά και Γεώργιο Παπαθεοδώρου. Οι αρχές και θέσεις του κόμματος παρουσιάστηκαν σε διάσκεψη τύπου στο Ξενοδοχείο «Τσιώρτσιλ» στη Λευκωσία, στις 21 Νοεμβρίου 1980.

Μετά από διαβουλεύσεις που είχε κατ΄ ιδίαν, αλλά και με τα άλλα στελέχη της Φ.Ε.Κ. με τον Πρόεδρο Κυπριανού, , αποφασίστηκε, στις 5 Μαρτίου 1981, η επανένταξη των στελεχών της στο Δημοκρατικό Κόμμα. Με την επανένταξη του ανατίθενται καθήκοντα στην εφημερίδα του κόμματος «Ελευθεροτυπία», όπου εκτός από επώνυμα άρθρα, έγραφε και κύρια άρθρα και σχόλια της εφημερίδας.

Η επώνυμη αρθρογραφία του αναφορικά με την ανάγκη ενίσχυσης της ιδεολογίας του Κέντρου, σε αντιπαράθεση με την ιδεολογία της δεξιάς και αριστεράς, ενόχλησε την ηγεσία του ΑΚΕΛ και με την εξαγγελία της συνεργασίας των δύο κομμάτων, με το «Μίνιμουμ Πρόγραμμα», για τις προεδρικές εκλογές του 1983, αποχωρεί «σιωπηρά» και από την εφημερίδα και από το κόμμα.

Τον Σεπτέμβριο του 1986, μετά από σχετική απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου του Δημοκρατικού Κόμματος, καλείται από τον Πρόεδρο Κυπριανού, να αναλάβει τα καθήκοντα του Γραμματέα Τύπου και Διαφώτισης και Εκπροσώπου του κόμματος. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1997.

Ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΔΗΚΟ, το 1991 και 1996 και υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος στις εκλογές του 1995.

Στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 1988 υποστήριξε την υποψηφιότητα του κ. Κληρίδη, (το ΔΗΚΟ δεν είχε πάρει επίσημα θέση τότε, αφήνοντας τους οπαδούς και τα στελέχη του να αποφασίσουν «κατά συνείδηση»). Στον δεύτερο γύρο των εκλογών του 1993, συμμετείχε ενεργά στην συνεργασία ΔΗΚΟ - ΔΗΣΥ για εκλογή του κ. Κληρίδη.

1998 - 2006

Στις προεδρικές εκλογές του 1998, εργάστηκε στο επιτελείο του τότε υποψηφίου Αλέξη Γαλανού και στον δεύτερο γύρο τον εκλογών, για την επανεκλογή Κληρίδη.

Είναι ιδρυτικό στέλεχος και σήμερα Σύμβουλος Επικοινωνίας του ΑΔΗΚ.

Στις προεδρικές εκλογές του 2003 υποστήριξε την υποψηφιότητα Αλέκου Μαρκίδη.